Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,  

Προσπαθώ να θυμηθώ, αν στην διάρκεια των τριάντα τεσσάρων χρόνων από την  Μεταπολίτευση,  υπήρξε άλλη περίοδος, που η Ελληνική κοινωνία  να είχε κλονιστεί  τόσο πολύ  και να βιώνει τόσο έντονα τ΄ αποτελέσματα μιας  οικονομικής, κοινωνικής,  ηθικής και  αξιακής κρίσης, όπως τα τελευταία χρόνια.
Το τραγικό  όμως είναι  ότι η σημερινή επίσημη πολιτεία -  άτολμη ν’ αντιμετωπίσει τα  προβλήματα - ερμηνεύει τα γεγονότα παραπέμποντας στην διεθνή κρίση. Όμως τα βαθύτερα αίτια ανάγονται στην πολιτική κρίση που επικρατεί στη χώρα τα τελευταία χρόνια.

Οι μαθητές, οι νέοι, που χωρίς κουκούλες,  ξεχύνονται  στους δρόμους, απ΄ άκρου εις άκρου της χώρας, δεν διαδηλώνουν μόνο με αφορμή την ακατανόητη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη . Διαμαρτύρονται σε μια πολιτεία που δεν ακούει, που προσποιείται ότι δεν βλέπει. Αποστέλλουν μια ύστατη προειδοποίηση προς τον πολιτικό κόσμο, σ’ όλες τις ισχυρές οικονομικές και κοινωνικές ομάδες, ότι η κοινωνία των απλών πολιτών  έχει φτάσει στα όρια της, και για να το πω πιο απλά, διαλαλεί ότι «στραβά αρμενίζουμε».

Οι στιγμές είναι δύσκολες και οι ευθύνες βαριές. Οφείλουμε και πρωτίστως η Κυβέρνηση, να εγκαταλείψει  τα δόγματα και τα διαγγέλματα χωρίς ουσία και να αφουγκραστεί την οργισμένη αγωνία της νέας   γενιάς που κυριαρχείται από την ανασφάλεια για το μέλλον της.   Η σημερινή νεολαία όπως η νεολαία κάθε εποχής, αμφισβητεί με τον δικό της τρόπο, ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας, εκπαίδευσης, εργασιακών σχέσεων.  Αμφισβητεί δυνατά, γιατί βλέπει ότι δεν μπορεί, έτσι όπως διαμορφώθηκε και  λειτουργεί  στο σύνολό της η Ελληνική πολιτεία  να είναι χρήσιμη, όταν μάλιστα  τους αρνείται το δικαίωμα της συμμετοχής  στο κοινωνικό γίγνεσθαι και στην συνδιαμόρφωση του μέλλοντος της πατρίδας μας.

Προσπάθησα όπως και πολλοί άλλοι να κατανοήσω τα «γιατί» αυτού του ξεσπάσματος. Με ιδιαίτερη προσοχή  παρακολούθησα  πως ο ξένος τύπος ανέλυσε  ορισμένες βασικές πλευρές αυτής της εξέγερσης και προκαταβολικά σημειώνω  ότι με βρίσκουν σύμφωνο οι αναλύσεις του.
Μία από τις πλέον έγκυρες εφημερίδες στον κόσμο, η Γαλλική «Le Monde», στις 13 Δεκεμβρίου 2008, είχε ως κύριο τίτλο στην πρώτη σελίδα τη φράση: «Κοινωνία και Νεολαία  στο περιθώριο στην Ελλάδα».
Μάλιστα στο εσωτερικό της , είχε ένα τετρασέλιδο αφιέρωμα, το οποίο έφερε τον υπότιτλο : «Η Ελληνική Νεολαία, μεταξύ ανεργίας και χαμηλών μισθών.

Η εφημερίδα απέδωσε τα γεγονότα στην κακή  οικονομική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα και στις ανεκπλήρωτες ελπίδες που επενδύθηκαν μετά το 2004. Έτσι σύμφωνα και με το Ινστιτούτο Εργασίας και τα στοιχεία του Σεπτεμβρίου του 2008 :
- Στους νέους μεταξύ 15 έως 24 ετών η ανεργία έφτασε  στο 24,3%. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό της Ευρώπης.
-   Το 40% των εργαζομένων με οικογενειακά βάρη, αμείβονται με λιγότερα από 1100 ευρώ το μήνα
- Η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό φτωχών εργαζομένων στην Ευρώπη που φτάνει στο 14%.

Δεν  χρειάζεται να παρατεθούν περαιτέρω  στοιχεία για να γίνει κατανοητή η ζοφερή πραγματικότητα μιας κοινωνικής δομής που έχει χάσει προ πολλού τα  στοιχειώδη στοιχεία συνοχής. Ζητούμενα πλέον δεν είναι  τα πρέποντα όπως οι  ίσες ευκαιρίες, η κοινωνική αλληλεγγύη, η ευημερία, αλλά η επανάκτηση των απολεσθέντων κεκτημένων, ήτοι το ελάχιστο. Αν συνυπολογισθεί η ελαστική απασχόληση, η έλλειψη δυνατοτήτων  ένταξης  των  νέων στην αγορά εργασίας, τότε  θα έχετε ανάγλυφα αποτυπωμένη  την πραγματικότητα και θα μπορείτε να εξηγήσετε τι τροφοδοτεί την εξέγερση των νέων.

-Αλήθεια πόσο μπορεί ένας νέος άνθρωπος, του οποίου  η οικογένεια φυτοζωεί και γονατίζει από την ακρίβεια, την φοροεπιδρομή, την συμπίεση του εισοδήματος,  να κατανοήσει τα  τηλεοπτικά μαθήματα φοροδιαφυγής που παραδίδει εν ενεργεία Υπουργός σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση;

- Τι να κατανοήσει από τα τηλεοπτικά μαθήματα  του Πρωθυπουργού και των Υπουργών, οι οποίοι με πρωτοφανή τρόπο δυσφημίζουν την δημόσια παιδεία και  προπαγανδίζουν τα προτερήματα  ιδιωτικών κολεγίων αμφιβόλου ποιότητας; 
- Τι πρότυπα ζωής να υιοθετήσει ο νέος μαθητής όταν ένα ηθικά  διάτρητο πολιτικοεκκλησιατικό  σύστημα εξουσίας, προωθεί και  ανέχεται τον άδηλο πλουτισμό με ιερές μπίζνες και real estate εταιρείες. 

- Πώς να βρει την δύναμη ένας νέος να αγωνισθεί,  να διεκδικήσει, να πιστέψει σ’ αυτήν την πατρίδα όταν καθημερινά βιώνει την αναξιοκρατία, την ανέλιξη των κολλητών, των κουμπάρων, τον κομματισμό; 

Πώς να μην  διαμαρτύρεται, να  διαδηλώνει, να υψώνει την φωνή του όταν οι αστυνομικοί της ζαρντινιέρας επιβραβεύονται  με εξαγοράσιμες ποινές, πέντε ευρώ την ημέρα. Πώς να σιωπήσει όταν στα αστυνομικά τμήματα κακοποιούνται  και λοιδορούνται  οικονομικοί μετανάστες,  όταν ειδικός φρουρός στοχεύει  και εν ψυχρώ θανατώνει ένα αμούστακο παιδί.

Τι άλλα μέσα διαθέτει για ν’ ακουστεί η αγανάκτησή του όταν  με την βούλα της ηγεσίας της δικαιοσύνης επιδιώκεται  η συγκάλυψη των σκανδάλων των κουμπάρων, των παρακολουθήσεων , των ομολόγων, των απαγωγών, του Βατοπεδίου;

- Από ποια πρότυπα να εμπνευστεί, ένας δεκαπεντάχρονος, όταν πίσω από κάθε δύσοσμη υπόθεση, αναδεικνύεται ένας εσμός παρακμιακών προσώπων, όπως στην πολύκροτη υπόθεση του Βατοπεδίου, όπου αντάμα με τους  μπίζνεσμαν μοναχούς και τους  «παραπλανηθέντες πολιτικούς», συνυπάρχουν εκβιαστές και  οριεντάλ χορεύτριες;

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι.

Είναι καταστροφικό ότι ακόμα και σήμερα η νεοσυντηρητική εξουσία, επιδεικνύει πλήρη αδυναμία να κατανοήσει τα αίτια της εξέγερσης,  να κινητοποιηθεί και να δώσει έστω κάποιες πρώτες απαντήσεις.  Δογματικά, περιορίζεται στο ρόλο του απλού παρατηρητή, της μεγαλύτερης έκρηξης αγανάκτησης της νέας γενιάς στην μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Η σημερινή εξουσία, επείγεται  να εκτονωθεί προσωρινά η κατάσταση για να κερδίσει χρόνο και όχι να αντιμετωπίσει τις αιτίες που οδήγησαν τους νέους στο δρόμο. 
Όμως μια απλή διαχείριση της  κρίσης, μια προσωρινή εκτόνωση της, χωρίς να αντιμετωπιστούν σε βάθος τα προβλήματα, θα φέρει μόνο εξαμβλωματικές λύσεις. Γιατί οι ρίζες της οργής των νέων είναι βαθιές.
Τα γεγονότα  των ημερών, ας γίνει κατανοητό, είναι ένα «μεγάλο ηλεκτροσόκ» και για την πολιτική εξουσία, και για την ίδια την κοινωνία, που πολλές φορές απορροφημένη από την καθημερινότητα, λησμονεί τις συλλογικές της ευθύνες.

Λησμονείτε  ότι  όλες οι μεγάλες αλλαγές που  μεταπολεμικά σημειώθηκαν στον τόπο μας αλλά και στην Ευρώπη, ήταν απόρροια πολλών  «ηλεκτροσόκ», που προκάλεσε η αμφισβήτηση της νέας γενιάς στην κατοχή, στην δικτατορία του 67, τον Μάη του 68.

Η χώρα μας, τα τελευταία χρόνια βιώνει μια διπλή οικονομική κρίση. Από την μία εκείνη  των λαθεμένων και καταστροφικών πολιτικών επιλογών με την απογραφή, την σπατάλη πόρων, την εκτίναξη του Δημόσιου χρέους,  την αδιαφανή διαχείριση, και από την άλλη την εφαρμογή ενός άκρατου  Θατσερισμού  που  γιγάντωσε την κερδοσκοπία, συρρίκνωσε το ήδη προβληματικό οικογενειακό εισόδημα ανέχθηκε την ακρίβεια και υλοποίησε  φοροεπιδρομή στο λαϊκό εισόδημα.  Παρόλα αυτά, ο αρμόδιος Υπουργός παραδέχθηκε ότι τα έσοδα του κράτους το 2008 «έπιασαν πάτο». Παρόλα αυτά, με τον παρόντα προϋπολογισμό επιβάλλονται νέοι φόροι που θα αποφέρουν, ελπίζει η κυβέρνηση, 7,5 δις ευρώ στα ταμεία. Έτσι οι ερασιτεχνικοί χειρισμοί  στην δημοσιονομική πολιτική συνεχίζονται και  μετά βεβαιότητως   και με την νέα αφαίμαξη, τα οικονομικά δεδομένα θα χειροτερεύουν και θα μειωθεί η  πιστοληπτική  ικανότητας της χώρας. Είναι πραγματικότητα ότι δανειζόμαστε με τους πλέον επαχθείς όρους, σε σύγκριση με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, και αυτό το καταθέτουν όλοι οι διεθνείς αναλυτές .Είμαστε η χώρα με τον υψηλότερο δανεισμό στην Ευρώπη σε σχέση με το Α.Ε.Π.

Η χώρα πληρώνει τον ακραίο  δογματισμό  της Κυβέρνησης  που  στο όνομα του πολιτικού  οφελισμού, μας οδήγησε  σε καθεστώς επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπήρξε  όλη αυτή η επινόηση της απογραφής  ένα υπέροχο άλλοθι  για να αθετηθούν  όλες οι προεκλογικές  υποσχέσεις και οι δεσμεύσεις προς τον λαό και ταυτόχρονα να δρομολογηθεί η  άδικη αναδιανομή του πλούτου.  Όπως τα «μαγειρέψατε»   ούτε συμψηφισμοί χωράνε, ούτε μετάθεση ευθυνών. Τα πράγματα είναι απλά, η χώρα «μπήκε στο γύψο της επιτήρησης για να θεραπευτεί η οικονομία της» και μόλις εξήλθε, παραμονές των εκλογών του 2007, όχι μόνο δεν ομαλοποιήθηκε η κατάσταση  αλλά  οδηγηθήκαμε σε χειρότερη οικονομική κρίση, πολύ πριν ξεσπάσει η διεθνής.

Καταγγείλαμε αυτήν την συνταγή της αποτυχίας και σας προτρέψαμε  να μην ακολουθήσετε την  προηγούμενη  κακή εμπειρία της Πορτογαλίας.
Κολυμπά αλλά και πνίγεται η χώρα  στον  φαύλο κύκλο των ελλειμμάτων, του  χρέους, και του δανεισμού με δυσβάσταχτους όρους.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά προχωρήσατε στην κατασυκοφάντηση των υγειών επιχειρήσεων του δημοσίου για να διευκολυνθείτε στην εκποίησή τους.
 

Πρωταγωνιστής το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών. Τον κερδοφόρο και leader των Βαλκανίων ΟΤΕ τον εκποιήσατε για 140 εκατ. ευρώ.  Μια επιχείρηση δημόσια που συγκαταλεγόταν στις 6 μεγαλύτερες  τηλεπικοινωνιακές επιχειρήσεις της Ευρώπης επωλήθη σε Γερμανική Δημόσια επιχείρηση. Το νέο αφεντικό της, η  D.T.  έβγαλε  ήδη  στο σφυρί την θυγατρική της Cosmote στα  Σκόπια και σπεύδουν  να την αγοράσουν, δημόσιες τηλεπικοινωνιακές επιχειρήσεις της Αυστρίας ή της Τουρκίας. Θαυμάστε όμως,  η τιμή  εκκίνησης για την πώληση θα είναι  250 εκατομμύρια Ευρώ. Δηλαδή, οι Γερμανοί θα εισπράξουν από την πώληση μιας μικρής θυγατρικής εταιρείας της Cosmote στα Σκόπια, 2 φορές περισσότερα απ’ ότι η Ελλάδα με την εκποίηση του γίγαντα ΟΤΕ. 

Εκχωρήσατε σε Κινέζους και Κορεάτες κερδοφόρα λιμάνια, παραλάβατε το 2004 την νέα εταιρεία ΟΛΥΜΠΙΑΚΕΣ ΑΕΡΟΓΡΑΜΜΕΣ, απαλλαγμένη από βάρη, χρέη, και ελλείμματα και αφού την κατασυκοφαντήσατε, την εκποιείται  δια της σαλαμοποίησης και φορτώνετε στον Ελληνικό Λαό το τίμημα της διάλυσης - 1,5 δις -  που θα πληρώσουν οι Έλληνες φορολογούμενοι. Ουσιαστικά θα μπει λουκέτο στον εθνικό αερομεταφορέα και να καρπωθούν την περιουσία του οι ανταγωνίστριες εταιρείες. Πετύχατε να συνταξιοδοτηθούν εργαζόμενοι της εταιρείας 45 και 50 χρόνων και οι υπόλοιποι βέβαια συμβασιούχοι θα βρεθούν άνεργοι.

Ετοιμάζεστε να εκποιήσετε τις  ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΕΣ, παρά τις διαβεβαιώσεις σας ότι θα συνεχιστεί η υλοποίηση του κερδοφόρου επιχειρησιακού προγράμματος των ΕΛΤΑ, ότι θα αναπτυχθούν , ότι θα διασφαλισθούν οι Καθολικές Ταχυδρομικές Υπηρεσίες  προς τους πολίτες όλης της επικράτειας.

Είμαστε μια χώρα πλέον που εκποιεί τον δημόσιο πλούτο που δημιούργησαν οι προηγούμενες γενιές των Ελλήνων, όμως τέτοια εξουσιοδότηση δε είχατε. Δεσμευτήκατε στο λαό για εξυγίανση των προβληματικών επιχειρήσεων, όχι να εκποιήσετε τις κερδοφόρες. Δεν είχατε εξουσιοδότηση το μονοπώλιο του Δημοσίου να το αντικαταστήσετε με το ιδιωτικό μονοπώλιο.   

Διαβάστε  το κύριο άρθρο της μεγάλης Γαλλικής εφημερίδας «ΛΙΜΠΕΡΑΤΙΟΝ», της εφημερίδας που ίδρυσε ο Ζαν Πωλ Σαρτρ.
Στο πρωτοσέλιδο άρθρο της  λοιπόν  της  11ης  Δεκεμβρίου, που είχε τίτλο  « Είμαστε όλοι Έλληνες»  σημείωνε: «Στην Ελλάδα του 2008 ο μέσος μισθός είναι περίπου στα 1.000 Ευρώ, στην πραγματικότητα 800 και ότι οι τιμές των ειδών διατροφής το λιγότερο έχουν διπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια.»
Με απλά και γλαφυρά παραδείγματα  αναφέρεται στη συνέχεια στην  εκποίηση της εθνικής περιουσίας και την παραχώρηση της σε ξένους, όπως λιμάνια, αεροδρόμια κ.α. κάνοντας λόγο  για αφελληνισμό της Ελληνικής οικονομίας, καταλήγοντας ότι η Ελλάδα, σιγά – σιγά χάνει τον έλεγχο των μέσων μεταφοράς.  

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι

Γιατί πρέπει να επιστρέψουμε στο νεοσυντηρητικό  δόγμα του Λαϊκού κόμματος των αρχών του 20ου αιώνα περί μικρής και εντίμου Ελλάδας; Γιατί πρέπει να σπαταλάμε  το κεφάλαιο μας, να  εκποιείται   ο Εθνικός μας πλούτος και τα  εργαλεία ανάπτυξης;  Αυτή η νέα γενιά δεν θα βρει τίποτα για να  συνεχίσει να δημιουργεί; Γιατί θέλετε μια  χώρα υποτελή;

Στα 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου, στα ανάλογα κατορθώματα της τότε κυβέρνησης που επίσης εκποιούσε τον δημόσιο πλούτο είχε βροντοφωνάξει «Επιτέλους φύγετε».
Ισχύει σήμερα όπως και τότε.
Αν το αποτολμήσετε μόνοι σας ίσως να κατακτήσετε μέρος της συμπάθειας του λαού. Αν οδηγηθείτε κακήν κακώς σε παραίτηση – αποχώρηση, απλώς θα χειροτερεύσετε την θέση της χώρας. Λυπηθείτε την, θα είναι κι αυτό μια ελάχιστη προσφορά.