Θέλω κατ’ αρχήν να ευχαριστήσω και να συγχαρώ βέβαια τον Τομέα του ΠΑΣΟΚ και τον Ντίνο Ρόβλια, που είχαν αυτή την Πρωτοβουλία. Βεβαίως πρέπει να πω, ότι το να διαδέχεσαι τον κ. Σταθάκη στο βήμα, ο άνθρωπος που δεν γνωστός ως πολιτικός και εδώ διαφωνώ με τον συντονιστή, είναι γνωστός κατ’ αρχήν ως ο πλέον καταξιωμένος και γνώστης αυτού του αντικειμένου και κάποια στιγμή βρέθηκε στην πολιτική, δεν ξέρω αν του αρέσει, δεν είμαι σίγουρος.
  Εγώ δεν έχω να προσθέσω πολλά σ’ αυτά που είπε, θα αναφερθώ σε κάποιες άλλους παραμέτρους που είναι εξίσου σημαντικοί και που δείχνουν πραγματικά την ασυνεννοησία που υπάρχει και βεβαίως τις ευθύνες τις μεγάλες που έχει γενικά η πολιτεία, όπως και αν ονομάζεται αυτή.
  Έχουμε, λοιπόν, δύο συντεταγμένες, δύο πορείες παράλληλες με εξίσου ευθύνες, δηλαδή από τη μια τη συμπεριφορά του κράτους, της πολιτείας και από την συμπεριφορά του πολίτη. Σε κάθε περίπτωση ο βασικός υπεύθυνος όπως και να το κάνουμε για τις ζωές που χάνονται κάθε μέρα ή κάθε χρόνο ή κάθε μήνα ή τα Σαββατοκύριακο, υπεύθυνος σαφέστατα είναι το κράτος στο μεγαλύτερο ποσοστό και στο μικρό ποσοστό βεβαίως είναι αυτή η μη «υπακοή» του πολίτη και η δυσκολία στο να κατανοήσει, ότι νόρμες που υπάρχουν και που σε άλλα κράτη οι πολίτες τις τηρούν και τις εφαρμόζουν για εμάς αυτό είναι ένα αβάστακτο βάρος, είναι σαν να μας αλυσοδένουν.
  Από την άλλη πλευρά βεβαίως είναι επίσης και οι ευθύνες της άλλης πλευράς της πολιτείας, δηλαδή του κεντρικού κράτους, αλλά όπως του περιφερειακού κράτους. Και εδώ έρχομαι να τονίσω την μεγάλη συνευθύνη που έχει η Τοπική Αυτοδιοίκηση Α’ και Β’ βαθμού.
  Υπάρχει επίσης και το μεγάλο θέμα της πολυευθύνης που κατανέμεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα τουλάχιστον σε 5-6 Υπουργεία, χωρίς να υπάρχει ένα συντονιστικό όργανο έστω γι’ αυτά. Όσες φορές έχει επιχειρηθεί η ύπαρξη συντονιστικών οργάνων που αυτά να αποτελούνται είτε από τους Γενικούς Γραμματείς των Υπουργείων, είτε από Ειδικούς Γραμματείς, είτε από ειδικούς, επειδή στο τέλος όλα αυτά καταλήγουν στο να υπάρχει μία απόφαση, η οποία θα φέρει μια υπογραφή Υπουργού ή πολλών Υπουργών, οι λεγόμενες ΚΥΑ, το πράγμα σκαλώνει. Κάνω μια Επιτροπή, της αναθέτω την ευθύνη ή καλύτερα τη μεταβιβάζω, σημαίνει στην ουσία ότι αυτό δεν θέλω να το κάνω.
  Και από την άλλη βεβαίως ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι η σταθερότητα στη νομοθεσία, η σταθερότητα στις εγκυκλίους. Βλέπουμε την φτώχεια που υπάρχει π.χ. στη σήμανση και εντός των αστικών τόπων, δηλαδή  στις πόλεις, ακόμα και στις Κωμοπόλεις, αλλά και εκτός του αστικού περιβάλλοντος είναι πραγματικά τραγικές.
  Και δεν λέω αυτές που είναι κατεστραμμένες, αυτές που καταστρέφονται είτε από την ασυνειδησία των πολιτών, είτε από τροχαία, μπορείτε να δείτε επικίνδυνο σήμα σε στροφή δρόμου να έχει τρακάρει ένα αυτοκίνητο και μπορεί εκεί να υπάρχει και χρόνια.
  Γιατί; Γιατί εκεί υπάρχει στο κεντρικό κράτος, στο ΥΠΕΧΩΔΕ η ευθύνη, το οποίο βεβαίως λειτουργεί όπως λειτουργεί. Δυστυχώς δεν υπάρχει μία κατανομή συγκεκριμένης ευθύνης, δεν υπάρχει η συνεργασία η καλή με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, δεν υπάρχει ο θεσμός της περιφέρειας, όπως θα έπρεπε να είναι και όπως είναι σε όλη την Ευρώπη, που είναι βεβαίως αιρετή, αλλά που έχει όλη την αποκεντρωμένη ευθύνη. Όλα αυτά μας δημιουργούν αυτή την χαώδη κατάσταση.
  Θέλω όσοι είναι παλαιότεροι από εσάς, να κάνουμε ένα φλας μπακ πίσω και να θυμηθούμε όταν εξαγγέλθηκαν το 1984-’85 τα ΚΤΕΟ. Εθεωρούντο από τους πολίτες και όχι μόνο από μια μερίδα έτσι οργανωμένων ομάδων ή ακόμα και κομμάτων, εθεωρούντο ότι ήταν μια περιττή πολυτέλεια, ελέγετο τι χρειαζόμαστε αυτά και τι είναι αυτά;
  Ελέγετο ότι ήταν μια επιπρόσθετη τιμωρία του κράτους το οποίο ήθελε επιπροσθέτως να αρμέξει ας πούμε τον κόσμο και το λαό. Προσαρμοστήκαμε στις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και καταργήσαμε  το μονοπώλιο του κράτους στα ΚΤΕΟ. Δημιουργήθηκαν τα ιδιωτικά ΚΤΕΟ. Ε! λοιπόν γνωρίζω πολίτες, ανθρώπους που έχουν να πάνε το αυτοκίνητό τους στο ΚΤΕΟ, δεν ξέρω πόσα χρόνια και κυκλοφορούν κανονικά.  Δηλαδή όταν εμένα με υποχρεώνεις με τη νομοθεσία να πάω στο ΚΤΕΟ και να πάρω τη βεβαίωση για όποιον δεν προσαρμόζεται, το Υπουργείο Συγκοινωνιών ξέρει ποιοι είναι κάτοχοι αυτοκινήτων που παρανομούν. Μπορεί το κράτος να ελέγξει ποιος έχει κάνει έλεγχο αυτοκινήτου και ποιος δεν έχει κάνει. Δυστυχώς δεν υπάρχει ο μηχανισμός ελέγχου και μένουν εκεί τα πράγματα. Και μπορεί κάποιος άλλος να έχει κομμένη τη μπάρα και να κυκλοφορεί κανονικά.
  Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδος, επαναλαμβάνω, είναι ο ασυντονισμός του κράτους που οφείλεται, αν θέλετε, πολλές φορές στην ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας, αφού νομίζεται ότι δεν υπάρχει πολιτικό κόστος σ’ αυτό. Σ’ αυτό τα έχουμε δοκιμάσει δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόστος, ούτε θα υπάρχει ποτέ.
  Τα πάρκα της κυκλοφοριακής αγωγής που αναφέρθηκε πριν ο κ. Σταθάκης - επειδή το έζησα τη περίοδο 2000-2004 - στο Γ’ ΚΠΣ υπήρχε ενταγμένο ένα πολύ μεγάλο πρόγραμμα για τα πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής.
  Πολλοί δήμοι δεν ήθελαν να ενταχθούν. Τους έλεγες βρες ένα χώρο - και δεν απαιτείτο και μεγάλος χώρος – όμως αδράνησαν. Ξέρω Δήμους που διέθεταν χώρους και δεν θέλησαν να μπουν στη βάσανο. Δυστυχώς χάνεται πολλές φορές η τοπική αυτοδιοίκηση στη διαχείριση της  καθημερινότητας και δεν επιθυμεί στο κεφάλι της κι άλλα προβλήματα.  Από την άλλη πλευρά το κεντρικό κράτος θα μπορούσε να κρατήσει για τον εαυτό του την ευθύνη και να δημιουργήσει με τις υπηρεσίες του Υπουργείου Μεταφορών μικτούς Οργανισμούς με τους ΟΤΑ προκειμένου να υλοποιηθεί το πρόγραμμα.
  Και θα δείτε, ότι από τα προβλεπόμενα π.χ. 100 κυκλοφοριακά πάρκα στην Ελλάδα έγιναν τα 20 και αναγκάζεται πάντα η πολιτεία την τελευταία στιγμή να κάνει μεταφορά των πιστώσεων αλλού για να μην χάσει τις εγκεκριμένες πιστώσεις.
  Και τώρα έρχομαι σ’ ένα άλλο θέμα το οποίο είναι σημαντικό, ίσως το  πιο σημαντικό, τι σημαίνει πολίτης της πόλης. Οι πόλεις μας δυστυχώς καθ’ ο τρόπο αναπτύχθηκαν από την δεκαετία του ’50 και μετά και δεν αναφέρομαι στις επεκτάσεις των πόλεων, γιατί εκεί είναι μια τραγική κατάσταση.
  Λέω οι πόλεις μας σήμερα έτσι όπως είναι, στην συντριπτική τους πλειοψηφία και όχι μόνο η Αθήνα, εξελίχθηκαν στους άξονες της παλιάς πόλης. Παραδείγματος χάρη η οδός Σόλωνος στην Αθήνα. Η Σόλωνος ήταν μια νεοκλασική οδός ίσως από τις ωραιότερες της Αθήνας, όπως όλη η περιοχή της Νεάπολης και των Εξαρχείων. Η οικοδομική γραμμή παρέμεινε εκεί που ήταν το παλαιό διώροφο,  και υψώθηκαν 6ώροφα κτήρια, απλώς στον 3ο και στον 4ο όροφο έχουμε τις εσοχές.
  Η Σόλωνος έχει ένα πεζοδρόμιο το οποίο σε ορισμένα σημεία δεν είναι ούτε μισό μέτρο, με πινακίδες, κάδους σκουπιδιών κ.α., αναγκάζεται ο πεζός να  κατεβαίνει από το πεζοδρόμιο στο δρόμο, ξανά ν’ ανεβαίνει από το δρόμο στο πεζοδρόμιο, να ξανακατεβαίνει από το πεζοδρόμιο στο δρόμο και ούτω καθεξής.
  Η λύση σ’ αυτό το πρόβλημα που έχει να κάνει και με την ασφάλεια του πολίτη και όχι μόνο με την ποιότητα ζωής στις πόλεις, είναι οι μονοδρομήσεις. Δεν χρειάζεται δηλαδή να πάμε στο χειρότερο παράδειγμα,να καταργήσουμε τα πεζοδρόμια.
  Το 1983 η μεγάλη Επιχείρηση της Πολεοδομικής Ανασυγκρότησης (Ε.Π.Α.) που είχε ξεκινήσει ο μακαρίτης Αντώνης Τρίτσης, ήταν πιστεύω ένα από τα πιο επαναστατικά νομοθετήματα που έγιναν ποτέ στην Ελλάδα. Αυτή δεν προχώρησε. Είναι ελάχιστες οι πόλεις που την υλοποίησαν και που προβλέπονταν πάρα πολλά πράγματα. Η εφαρμογή της θα είχε αλλάξει τις πόλεις μας, θα τις είχε καταστήσει ανθρώπινες.
  Με την Ε.Π.Α. αναδεικνυόταν τα σημεία αναφοράς της πόλης και δεν αναφέρομαι σε σημεία αναφοράς τουριστικού περιεχομένου, αλλά π.χ. είναι το Νοσοκομείο και πως θα υπάρξει σωστή πρόσβαση, που είναι το Μουσείο, που είναι το κέντρο της πόλης και η αγορά. Στόχος ήταν η πόλη για τους πεζούς. Πριν είκοσι πέντε χρόνια το κράτος ανέθεσε στους μελετητές, μελέτες, οι οποίες πληρώθηκαν δισεκατομμύρια για κάθε πόλη και χωριό, οι μελέτες εγκρίθηκαν από τις επιστημονικές επιτροπές. Σκάλωσαν στα δημοτικά και Νομαρχιακά Συμβούλια. Το 80% κόλλησαν οι εγκρίσεις ανάρτησης στο Δήμο, γιατί εκεί υπήρξαν μεγάλες ενστάσεις των πολιτών και εκεί δεν είχε το σθένος η Τοπική Αυτοδιοίκηση να προχωρήσει πιο μπροστά. Ίσως ο νόμος έπρεπε να είναι διαφορετικός και βεβαίως ισχύει αυτό που λέμε, ότι δεν υπάρχει η συνέχεια του κράτους και με την αλλαγή των Κυβερνήσεων.
  Στις περισσότερες μελέτες που γνωρίζω και που ανέθεσε  η Τ.Α. προβλεπόταν μονοδρομήσεις με μεγάλα πεζοδρόμια. Σ’ ένα πλάτος δρόμου 6 μέτρα, τα 3,5 προορίζονταν για τα οχήματα και τα υπόλοιπα για πεζοδρόμιο. Δυστυχώς στις πόλεις της Ελλάδας μεγάλα πεζοδρόμια στο κέντροείναι σπάνιο είδος.
  Στην Ευρώπη οι πόλεις είναι για τους πεζούς, οι πόλεις δεν είναι για το αυτοκίνητο.
  Υπάρχουν στις πολιτισμένες πόλεις ποδηλατόδρομοι. Εδώ  ανακοινώθηκε προχθές στην Αθήνα, ότι θα προχωρήσει ένας άξονας συγκεκριμένος. Πάλι καλά είκοσι πέντε χρόνια μετά. Οι μελέτες, λοιπόν, του 1983 όσο και αν σήμερα έχουν ξεπεραστεί, μπορούν να επικαιροποιηθούν σε ένα μεγάλο τους ποσοστό για όλη την Ελλάδα.
  Το χειρότερο όμως είναι και είναι παρών και ο Γιάννης Μανιάτης που έχει την ευθύνη για το περιβάλλον και ξέρει πάρα πολύ καλά το θέμα, η τραγική κατάσταση εμφράγματος που βρίσκονται πλέον οι πόλεις μας. Ένα παράδειγμα η πόλη του Ρεθύμνου έχει περίπου 30.000 κατοίκους. Πριν από 30 χρόνια είχε επίσης 30.000 κατοίκους. Η έκταση της πόλης σήμερα είναι 50 φορές μεγαλύτερη απ’ ότι ήταν πριν από 30 χρόνια. Η επέκταση αυτή των πόλεων δεν έγινε βάση κάποιων μελετών με ρυμοτόμηση, με πολεοδόμηση, δεν θα πω την Ιπποδάμεια πολεοδόμηση έστω, έτσι μια πολεοδόμηση, όλες οι επεκτάσεις εξελίχθηκαν με ευθύνη του ΥΠΕΧΩΔΕ, κατ’ επέκταση των υφισταμένων οικισμών του 1923, δηλαδή επεκτάθηκαν οι πόλεις ως να ήταν μικροί οικισμοί.
  Στο Ρέθυμνο, με άλλους πέντε οικισμούς (χωριά) εξεδίδονταν άδειες κατ’ επέκταση οικισμοί και δημιουργήθηκε αυτό το χάος. Όπου βέβαια σήμερα τι μπορείς να πολεοδομήσεις, δεν υπάρχει πόλη, δεν υπάρχουν δρόμοι, αλλά δαιδαλώδη σοκάκια.
  Αυτή είναι η κατάσταση και γι’ αυτό στην Ελλάδα η οδική ασφάλεια είναι αυτή που είναι και μετά από χρόνια θα είναι ακόμα χειρότερη. Και αυτό σημαίνει ότι εάν δεν σταματήσουμε την άναρχη επέκταση των πόλεων, αν δεν απαγορευτεί η εκτός σχεδίου δόμηση, η Ελλάδα θα είναι μια τραγική χώρα.
  Ολοκληρώνω αναφερόμενος και σε κάποια θέματα που αφορούν τους πολίτες. Δεν έχει καταλάβει ο πολίτης στην Ελλάδα την ευθύνη της διεκδίκησης και σ’ αυτό δεν φταίει η οργανωμένη πολιτεία. Λυπάμαι όταν πηγαίνω στην Ευρώπη, προχθές ήμουνα στο Σάλτσμπουργκ, πήγα και είδα τον αγώνα της Εθνικής και χαιρόμουν να περπατάω την πόλη με τα μεγάλα  πεζοδρόμια, τις εκπληκτικές διαγραμμίσεις, με τα ειδικά σήματα για τους πεζούς, για τους ανάπηρους, τους ποδηλάτες.
  Για την πόλη του Σάλτσμπουργκ, υπάρχουν στατιστικά όπου μπορεί να βαδίζει ο πεζός μέσα στην πόλη πάνω από 3 χιλιόμετρα χωρίς να χρειάζεται να κατέβει στο οδόστρωμα του δρόμου ή και όπου αναγκάζεται να κατέβει, έστω και αν υπάρχει ο Γρηγόρης και ο Σταμάτης, έστω και αν υπάρχει το καμπανάκι που χτυπάει για τον άνθρωπο ο οποίος έχει πρόβλημα στην ακοή, έστω και αν υπάρχει η ειδική διαγράμμιση γι’ αυτό που έχει πρόβλημα στην όραση, ο οδηγός του αυτοκινήτου στα 20 μέτρα όταν βλέπει πεζό ακινητοποιεί το αυτοκίνητο.
  Φοβάμαι ότι εμείς όλοι που είμαστε εδώ κανείς δεν σταματάει, όταν βλέπει πεζό και βάζω τον εαυτό μου πρώτο. Στον πολιτισμένο κόσμο ο οδηγός σταματά όταν περνάει ο πολίτης έστω και να περνάει παράνομα μα κόκκινο. Εδώ οι οδηγοί απαιτούν να τους σέβεται ο πεζός. Ε αυτό είναι τραγικό.
  Αυτά  λοιπόν, είναι θέματα σαφέστατα παιδείας και δεν ξέρω πλέον πώς μπορεί να επιβληθεί. Ούτε μία δικτατορία λύνει αυτό το πρόγραμμα ούτε ένα σκληρό αστυνομικό κράτος. Χρειάζεται να ανεβάσουμε το επίπεδο της παιδείας μας, διότι τις κατευθυντήριες γραμμές τις φτιάχνει και τις δίνει η πολιτεία.
  Να πω κλείνοντας αγαπητοί συνάδελφοι, κύριε Σταθάκη, ότι θυμάμαι το προεκλογικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας, η συζήτηση που είχε γίνει και που υποσχόταν να δοθούν δωρεάν κράνη στους μοτοσικλετιστές ή να καταργήσουμε το ΦΠΑ τουλάχιστον, είναι σημαντικό αυτό, είναι ένα κίνητρο. Όμως ούτε αυτό δεν μπορέσαμε να κάνουμε.
  Και έρχομαι σε ένα τελευταίο. Ξέρετε ότι ακόμα πολίτες πηγαίνουν στα γραφεία των πολιτικών, των βουλευτών όταν κάποιος έχει πάει μία φορά, δύο φορές, τρεις φορές και δεν μπορεί να πάρει την άδεια οδήγησης, προκειμένου να μεσολαβήσει να βοηθηθεί;
  Δέστε, εγώ δεν θα μιλήσω για τον εαυτό μου, αλλά είμαι βέβαιος η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών που βρίσκονται εδώ και είμαστε αρκετοί το ζούμε αυτό, το βιώνουμε. Δηλαδή ο πολίτης θέλει όταν έχει μια αδυναμία, γιατί όλοι δεν έχουμε την έφεση να μαθαίνουμε γρήγορα τα σήματα, να μπορούμε να οδηγούμε καλά, γιατί το πιο σημαντικό είναι να οδηγείς καλά και βεβαίως και να ξέρεις τα σήματα. Δεν μπορώ να καταλάβω τον πολίτη που θέλει να πάρει το δίπλωμα οδήγησης και βάζει μέσον πολιτικό για το παιδί του.
  Αυτή είναι η κακή πλευρά η δικιά μας, των Ελλήνων, έχουμε άλλες πολλές αρετές αλλά έχουμε και τις κακές. Οι βασικότερες όμως και κλείνω, ευθύνες, οι κακές συνήθειες όπως θέλετε πέστε το, είναι η ανοργανωσιά του ελληνικού κράτους.
  Θα μου πείτε εσύ δεν έχεις ευθύνη γι’ αυτό που λες τώρα; Βεβαίως και έχω ευθύνη. Ίσως θα με έχετε ξανά ακούσει να το λέω. Δεν το λέω σήμερα, το λέω  πάρα πολλά χρόνια. Ευχαριστώ πολύ. 
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ: .. τα πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής όχι μόνο αυτά που δεν έγιναν, αλλά κι αυτά που έγιναν και χορταριάζουν, γιατί οι Δήμοι πήραν τις επιδοτήσεις, χρησιμοποίησαν ένα πολύ μικρό ποσό για να κατασκευάσουν τα πάρκα, τα υπόλοιπα τα χρησιμοποίησαν για άλλους σκοπούς και άφησαν τα πάρκα και χορταριάζουν.
  Επίσης μαζί μ’ αυτά χάθηκε το πρόγραμμα «Ο δρόμος και εγώ» που μας είπε προηγουμένως ο κ. Σταθάκης, ένα πραγματικά πρωτοποριακό πρόγραμμα που σαπίζει στα υπόγεια του Υπουργείου Παιδείας.
  Χάθηκαν όμως ακόμα και τα Κέντρα Οδικής Ασφάλειας με ευθύνη του κ. Σουφλιά, ήταν Κέντρα Εκπαίδευσης Εξέτασης και Μετεκπαίδευσης οδηγών, τα οποία δεν έγιναν ποτέ, επειδή υπέγραψε ο κ. Λιάπης τότε Υπουργός Μεταφορών, υπέγραψε ο κ. Αλογοσκούφης τότε και νυν Υπουργός Οικονομίας και δεν υπέγραψε ο συναρμόδιος ο κ. Σουφλιάς, ο κ. ΠΕΧΩΔΕ γιατί δεν τον έπεισαν λέει για την χρησιμότητά τους. Χαμένα 22 εκατομμύρια € από το Γ’ ΚΠΣ κ. Υπουργέ, θυμάστε φαντάζομαι.
Ν. ΣΗΦΟΥΝΑΚΗΣ: Ξέχασα να πω πριν, ότι τώρα γίνεται ένα εκπληκτικό έργο στο Ρέθυμνο, το λέω αυτό γιατί πήγα πρόσφατα. Στους δύο μεγάλους άξονες, την οδό Κουντουριώτου και την οδό Μουάτσου που διασχίζουν την πόλη από Βορρά προς Νότο έχουν κάνει μια εκπληκτική δουλειά. Εκπόνησαν μια μελέτη, και κατασκεύασαν το έργο, όπου τα πεζοδρόμια είναι διπλάσια από την έκταση του οδικού καταστρώματος για τα αυτοκίνητα.
  Είναι μια πρωτοπόρα δουλειά, εγώ έχω συγχαρεί το Δήμαρχο και το Δήμο. Μακάρι να την ολοκληρώσουν στο σύνολό τους και αμέσως θ’ αλλάξει όψη η πόλη. Γίνεται μια πόλη δεν λέω ευρωπαϊκή, αλλά παρέχει ποιότητα ζωής στον πολίτη και από την άλλη πλευρά παύει να μας θεωρεί ο ξένος επισκέπτης τριτοκοσμική χώρα.  Δεν ξέρω αν πήγατε κ. Σταθάκη να την δείτε.