Για την 60χρονη δημοσιογραφική του πορεία θα μιλήσουν αρμοδιότεροι εμού, οι διακεκριμένοι συνάδελφοί του.

Λίγα λόγια θα πω για τον Γιώργο Λιάνη, όπως εγώ τον γνώρισα, ως φίλο δεκαετιών, ως πολιτικό, ως άνθρωπο του πολιτισμού.

Συνυπήρξαμε στο Υπουργείο Πολιτισμού – Αθλητισμού, σε κυβερνήσεις του 

Α. Παπανδρέου, αλλά και του Κ. Σημίτη - σε διαφορετικά υπουργεία -  και είχαμε πάντοτε μια δημιουργική συνεργασία.

Θέλω όμως να καταδείξω σήμερα μια άγνωστη πλευρά του, που αναδεικνύει τον Λιάνη του πολιτισμού.

Σε φίλους και συναδέλφους του, έχει δωρίσει όλα του τα βιβλία, και στα οποία πάντα υπάρχει μια ξεχωριστή ζεστή αφιέρωση.

Υπήρξα και εγώ αποδέκτης, όλων του των βιβλίων και επιπροσθέτως κάθε χρόνο στη γιορτή μου λαμβάνω πάντα ένα βιβλίο δώρο, που έχει σχέση με το επάγγελμά μου, αυτό του αρχιτέκτονα.

Πέρυσι πχ μου χάρισε το βιβλίου του Ζήσιμου Λορεντζάτου: ‘’Μελέτες’’, έκδοση του Μουσείου Μπενάκη, με την αφιέρωση: 

‘’Αγαπητέ Νίκο, ο σπουδαίος διανοητής Ζήσιμος Λορεντζάτος, περιγράφει γιατί χωρίς τον Δημήτρη Πικιώνη η Ελλάδα έγινε φτωχότερη’’ 

Αναλογίστηκα πως και που ανακάλυψε αυτό το βιβλίο; 

Στις αρχιτεκτονικές σχολές είναι άγνωστο, το συναρπαστικό κείμενο του σπουδαίου συγγραφέα για τον μεγάλο αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη.

Ο Γιώργος Λιάνης, δημοσιογράφος και πολιτικός, αναζήτησε και βρήκε ένα βιβλίο ως καλύτερο δώρο, που γνώριζε ότι θα επιθυμούσε ο φίλος του.

Συνεργαστήκαμε και δημιουργήσαμε στο χώρο του αθλητισμού, στα απόμακρα νησιά της Ελλάδος αθλητικά στάδια, από την Κάρπαθο ως τη Λήμνο, και από την Ικαρία ως τη Λέσβο και την Άνδρο, την περίοδο που είχαμε την ευθύνη στα Υπουργεία Πολιτισμού αλλά και του Αιγαίου.

Συνδέομαι μαζί του όχι έξι αλλά πέντε δεκαετίες.

Εκλεγήκαμε μαζί πρώτη φορά βουλευτές, δύο παραμεθορίων περιοχών, και δεν αλλάξαμε ποτέ εκλογική περιφέρεια, παραμείναμε σχεδόν τρείς δεκαετίες πιστοί στο λαό που μας τίμησε. Εκλεγήκαμε σε μια δύσκολη περίοδο, τον Ιούνιο του ’89, και μαζί με τον αείμνηστο γιατρό και αγωνιστή Ντίνο Τριαρίδη, υπήρξαμε ένα αχώριστο τρίο.

Στην τρίμηνης διάρκειας Βουλή - Δικαστήριο, Ιούνιος - Σεπτέμβριος 1989 καθημερινά έως τα μεσάνυχτα ήμασταν στη Βουλή και μετά κατάκοποι πηγαίναμε στο bar ‘’party’’ στο Παγκράτι να δειπνήσουμε.

Συνδαιτυμόνας στο διπλανό τραπέζι πάντα, ήταν ο Μάνος Χατζηδάκης με τη συντροφιά του, και η βραδιά κατέληγε τα δύο τραπεζάκια να γίνονται ένα.

Στις ολονύχτιες συνεδριάσεις, στα ορεινά της Βουλής, σκεπτικοί και αμίλητοι πολλές φορές, απολαμβάναμε οι φανατικοί καπνιστές όπως η αφεντιά μου, η Μελίνα, ο 

Γ. Κατσιφάρας, την απόλαυση του τσιγάρου.

Ο Γιώργος Λιάνης – άκαπνος -  κατέφθανε με ένα πλατύ χαμόγελο και με ένα ανέκδοτο ή έναν αστεϊσμό πάντα αλάφρυνε τα κατσουφιασμένα πρόσωπά μας.

Ο Γιώργος και οι δύο φίλοι του ρεπόρτερ ο αγαπητό και σε εμένα Γιάννη Δημαράς, με τον οποίο συνεργάστηκα στην ΕΡΤ όταν είχα την ευθύνη διοίκησής της 1986 – 1988, συμπαρουσιαστής στην εκπομπή ‘’3 στον αέρα’’, και ο αείμνηστος Κώστας Χαρδαβέλας, καταξιώθηκαν στην τηλεόραση και μέσω αυτής στην κοινωνία με την ιστορική έρευνα που έκαναν για επίκαιρα θέματα αλλά και την πολιτική διάσταση που είχαν.

Θα καταθέσω μια ξεχωριστή μαρτυρία για τον Γιώργο Λιάνη, από ένα σύμβολο της νεότερης Ελλάδας.

Με την πτώση της δικτατορίας, υπήρξε από τους πρώτους δημοσιογράφους, που έκανε συνέντευξη – συζήτηση, με τον Αλέξανδρο Παναγούλη, συγκλονιστική, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ‘’Επίκαιρα’’ στο οποίο εργαζόταν.

Η διεύθυνση του περιοδικού, έθεσε τον προβοκατόρικο τίτλο: 

‘’Αλέκο Παναγούλη, τότε γιατί δέχτηκες τη χάρη και βγήκες από τη φυλακή;’’

Οι παλαιότεροι ενθυμούνται ότι στις 23 Αυγούστου 1973, ο δικτάτορας Παπαδόπουλος αντιλαμβανόμενος το αδιέξοδο που βρισκόταν, έδωσε αμνηστία σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους.

Ο  Γ. Λιάνης αμέσως διαμαρτυρήθηκε στον διευθυντή, παραιτήθηκε, και έφυγε και έτσι πήγε την εφημερίδα ‘’ΤΑ ΝΕΑ’’, που έκανε μια μεγάλη δημοσιογραφική πορεία.

Όταν μετά από καιρό σε συνεδρίαση της γραμματείας του πολιτικού συμβουλίου τη ΕΔΗΝ, που ο Αλέξανδρος Παναγούλης εξελέγη γραμματέας και εγώ μέλος της, ήλθε η συζήτηση για τη δημοσιογραφία και τα πρόσωπα που θα έπρεπε να έχουμε επαφή μαζί τους, να τους ενημερώνουμε και να κοινοποιούμε τις θέσεις μας.

Όταν έφτασε η συζήτηση στον Γιώργο Λιάνη είπε:

‘’ Είναι ένας επίμονος επαγγελματίας, πολιτικά καταρτισμένος δημοσιογράφος, αλλά το χάρισμά του είναι ότι κατορθώνει από τον συνομιλητή του να ‘’εκμαιεύει’’’’

Δε το έχω πει αυτό στον Γιώργο, ούτε στις ραδιοφωνικές εκπομπές που με έχει καλέσει και συζητούμε για την ιστορική μορφή του Παναγούλη.

Ο Γιώργος Λιάνης, εξακολουθεί να είναι μαχόμενος, και αναλογίζομαι πολλές φορές, ότι το βιβλίο του ‘’Συνομιλώντας με τον εικοστό αιώνα’’ είναι αντάξιο εκείνου της μεγάλης δημοσιογράφου, με παγκόσμια αναγνώριση της Oriana Fallaci, με τον τίτλο ‘’Συνάντηση με την ιστορία’’ (εκδόσεις Πάπυρος) στο οποίο περιλαμβάνει συνεντεύξεις με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του κόσμου, μεταξύ των οποίων και η συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Παναγούλη.

Οι δύο συνεντεύξεις – συζητήσεις των δύο δημοσιογράφων με τον Α. Παναγούλη, έχουν πολλά κοινά σημεία στη ροή των ερωτήσεων και της συζήτησης – συνέντευξης, και με ελάχιστες αποκλείσεις μεταξύ τους.

Ολοκληρώνοντας

Αγαπητέ Γιώργο, 

Αν ήσουν πολίτης μιας άλλης μεγάλης χώρας, θα είχες κατακτήσει επάξια την διεθνή αναγνώριση.

Ο κοινός μας φίλος, μεγάλος χρονογράφος και ποιητής, Λευτέρης Παπαδόπουλος, με τον οποίο ευτύχησες να συνυπάρξεις ‘’ΣΤΑ ΝΕΑ’’, όπως και με τον Δημήτρη Ψαθά, κ.α., λέει:

‘’Ο Γ. Λιάνης είναι μεγαλόκαρδος, ακέραιος, πιστός φίλος των φίλων’’

Σας ευχαριστώ.