Ο πατέρας δεν ήταν πολύ ένθερμος, τελικά εγκατασταθήκαμε στο Νέο Φάληρο και λίγο μετά αποδήμησε.

Εγγραφήκαμε στο Τοπικό Δημόσιο Γυμνάσιο – Λύκειο επί της Λεωφόρου Ποσειδώνος το οποίο υπάρχει ακόμα, ένα υπέροχο κτίριο Bauhaus από εκείνα που ο Γ. Παπανδρέου ως Υπουργός Παιδείας του Ελευθέριου Βενιζέλου, κατασκεύασε σε όλη την Ελλάδα.

Έμπροσθεν του σχολείου, στο πεζοδρόμιο, υπήρχε ένα παμπάλαιο κακότεχνο ξύλινο περίπτερο.

Ήταν δύσκολη η προσαρμογή, και ένιωθα αμήχανα όταν με ειρωνικό χιούμορ ορισμένοι συμμαθητές μου αντιμετώπιζαν την Κρητική προφορά μου.

Ένας νέος καθηγητής με γυαλιά που είχαν μαύρο παχύ σκελετό, με αδύνατη κορμοστασιά, ο οποίος ένα χρόνο πριν είχε διοριστεί καθηγητής των Νέων Ελληνικών, και αντιλαμβανόμενος τους αστεϊσμούς προς εμένα, με κάλεσε να ανέβω στην ξύλινη έδραση μπρος τον μαυροπίνακα της αίθουσας λέγοντας,

Νίκο παιδί μου, είμαι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ήρθες από το Ρέθυμνο, θέλω να σου κάνω ορισμένες ερωτήσεις:

Πώς λέτε στην Κρήτη την κότα, απάντησα Όρθα.

Πως λέτε την κατσίκα,  απάντησα Αίγα.

Συνέχισε με άλλες τέτοιες ερωτήσεις.

Επέστρεψα στο ξύλινο θρανίο μου και την μια ώρα του μαθήματος του, την αφιέρωσε στην ελληνική γλώσσα λέγοντας:

‘’Ο συμμαθητής σας προέρχεται από ένα μέρος που απελευθερώθηκε από τον Οθωμανικό Ζυγό ενενήντα χρόνια μετά την Αθήνα. 

Στην Κρήτη, στα Νησιά, στην απομακρυσμένη Ελλάδα, στην Κύπρο, η γλώσσα η ελληνική διασώζεται ακόμα.’’

Στο διάλειμμα με πλησίασε με τρυφερότητα ρωτώντας με, που αισθάνομαι καλύτερα εδώ ή στην Κρήτη.

Απάντησα ότι δε μπορώ ακόμα να σας πω.

Σωστή απάντηση μου είπε.

Ήταν η εποχή που στους κινηματογράφους προβάλλονταν οι ταινίες  ‘’Σιωπή’’ του Μπέργκμαν και ‘’Ζορμπάς’’ του Κακογιάννη, απαγορευμένες για νέους κάτω των 18 ετών, και ενθυμούμε πως με προσποιητή σοβαρότητα ρωτούσε ‘’πήγατε χθες Κυριακή στον κινηματογράφο με την μαμά και τον μπαμπά ή μόνοι σας;’’

Στην διδασκαλία, ο λόγος του ήταν γρήγορος και πάντοτε συνδύαζε την εξιστόρηση ιστορικών γεγονότων με το βιογραφικό για κάθε ποιητή ή συγγραφέα.

Την όποια γνώση των Αρχαίων Ελληνικών,  - ελλιπή οφείλω να ομολογήσω – την χρωστάω στον καθηγητή που την δίδασκε, όμως την κατανόηση τους όλοι οι συμμαθητές την οφείλουμε στον Κώστα Γεωργουσόπουλο.

Τις αφηγήσεις του για τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αισχύλο, τη ζωή και το έργο τους, τις ακούγαμε σαν παραμύθι.

Αποφοίτησα από το Λύκειο, σπούδασα Αρχιτεκτονική στην Ιταλία, πέρασαν χρόνια, χαθήκαμε και επιστρέφοντας στην Μεταπολίτευση έμαθα ότι είχε απολυθεί από το καθεστώς της δικτατορίας, και δίδασκε στη Σχολή Μωραΐτη.

Στην εφημερίδα ‘’Τα Νέα’’ διαβάζαμε την κριτική του για το θέατρο, και όλοι εμείς οι μαθητές του, εντυπωσιαζόμασταν με την καθημερινή σχεδόν αρθρογράφηση του για τα δρώμενα στο Ελληνικό Θέατρο.

Χάρηκε όταν πληροφορήθηκε για την ενεργό πολιτική μου δράση την περίοδο της δικτατορίας, γιατί ήταν ένας βαθιά δημοκρατικός άνθρωπος και χαιρόταν για τους πολιτικοποιημένους μαθητές του.

Την δεκαετία του ’90, συναντιόμαστε πηγαίνοντας σε ταβερνάκια με φίλους κοινούς, όπως ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, και βέβαια πάντα μαζί του η αείμνηστη σύζυγός του Ναυσικά.

Με τίμησε όταν τον κάλεσα και παρουσίασε το βιβλίο μου για την ‘’Βιομηχανική Αρχιτεκτονική’’ το 1994 στο κτίριο Γουλανδρή – Χόρν στην Πλάκα.

Μίλησε για το περιεχόμενο και την αισθητική του, κάνοντας εκτενή αναφορά για την αρχιτεκτονική ως τέχνη και ως επιστήμη, αλλά και για το χρέος να διατηρήσουμε την ιστορική μνήμη μέσω της διατήρησης της Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς.

Αναφέρθηκε στα χρόνια που ήμουν μαθητής του, και εγώ στην αντιφώνηση μου μίλησα για τα μηνύματα Δημοκρατίας και Ελευθερίας που μας μετέδιδε, αλλά και την οικειότητα με την οποία προσέγγιζε τους μαθητές του.

Το 1966, δεκαέξι χρονών ήμουν ήδη καπνιστής όπως και τα περισσότερα παιδιά, τότε ήταν μόδα αν όχι επίδειξη ενηλικίωσης.

Αγοράζαμε με 50 λεπτά της δραχμής 5 τσιγάρα, και ο περιπτεράς του σχολείου, ζούσε από τους μαθητές καπνιστές.

Αναλογιζόμενος μετά τόσα χρόνια μοιάζει σουρεαλιστικό η ύπαρξη ενός περιπτέρου που πουλούσε μόνο τσιγάρα στην είσοδο ενός σχολείου.

Μόλις χτύπαγε διάλειμμα, τρέχαμε στα ουρητήρια για τσιγάρο.

Ορισμένοι καθηγητές γνωρίζοντας το γεγονός έκαναν αιφνίδιες εφόδους.

Έτυχε και σε εμένα να συλληφθώ επ’ αυτοφώρω, και με παρέπεμψαν στον σύλλογο καθηγητών και ο λογαριασμός ήταν επτά (7) ημέρες αποβολή, ήτοι επτά (7) ημέρες επί έξι (6) ώρες την ημέρα, 42 ώρες απουσίας.

Αν ένας μαθητής, συμπλήρωνε 100 ώρες απουσιών στην σχολική περίοδο, έχανε την χρονιά.

Ο κ Γεωργουσόπουλος, ερχόταν γελαστός στο ‘’καπνιστήριο’’ όπως το ονομάζαμε, καπνιστής και ο ίδιος, και με προσποιητή αυστηρότητα μας έλεγε:

‘’Παιδιά ο φούμος έληξε. Σβήστε, έξω’’.

Προσωπικά ‘’βραβεύθηκα’’ αργότερα και με ‘’Δεύτερη’’ και ‘’Τρίτη’’ αποβολή και αναγκάστηκα να κάνω μεταγραφή, και αποφοίτησα από το ιδιωτικό 

Λύκειο Τσαμτσούρη – Ανεστοπούλου στο Καλαμάκι, που μετά την πτώση της δικτατορίας, έμαθα από τον ίδιο τον Αλέξανδρο Παναγούλη ότι και αυτός τελείωσε το ίδιο εξατάξιο Γυμνάσιο, για τους ίδιους λόγους, δώδεκα χρόνια πριν από εμένα.